Wednesday, August 31, 2011

ஒரு வீடு


காலம் யாருக்குங் காத்திராது நழுவுகிறது
நாற்றிசைப் பாதைகளில்
எதிர்ப்படும் மாந்தரில் எவரும்
அறிந்தவராயில்லை.
பயணங்களில்
கடக்கின்ற பிரதேசங்களின் தேசப் படங்களில்
முகவரி பற்றிய சந்தேகங்களுந் தீர்வதாயில்லை.

விரையும் வாகனத்தினூடு தென்படும்
ஊரோரக் குடில்
கையசைக்கும் சிறுமி
யாரோ கைவிட்ட ஒரு வீடு
வெளேரென்ற செம்மறியாட்டுக் கூட்டம்
சூரியகாந்திப் பூக்கள்
சிறுபழக்கடை என எல்லாமே
எப்போதோ விட்டுப் பிரிந்தவைகளையும்
அழிக்கப்படுகின்ற ஒரு வரலாற்றையும்
ஞாபகமூட்டுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை.

-விநோதினி.

என் காதலும் நானும்

இனி எனக்குப் பேச எதுவுமில்லை
வாழ்வின் மெய்மைகளையெல்லாம் களைந்துவிட்டு
இறங்கிய நதியில்
ஊர்ந்து வரும் அவன்
பருகக் காத்திருந்ததுபோல் ஆயிற்று
மரணம் சம்பவிக்கும் அவனது தேகத்தின்
எச்சில்குளத்தில் மூச்சுத் திணறுகிறேன்

ஒரே காதலின் மாதிரிகள் தாம் எல்லாமும்
எதுவும் தவறில்லை;
கனவுகளிலிருந்து பிய்த்து இழுத்துச் செல்லும்
துயரத்தின் வலிமையே
காலமாய் உருமாறுகிறது
நீரைப் பிரித்துப் பிரித்துக் களிக்கும்
அவன் பரிசளித்த மயானம்,
குருவிகள் வந்தமர ஏங்கும் எனது விழிகள்
இவற்றோடெல்லாம்
நான் என்ன செய்துவிடமுடியும்?

புத்தகங்களுக்குள் உலாவும் கதைராட்டினத்தில்
அவன் கட்டிவிட்ட முத்தங்கள்
சுழன்று உதிர்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன
இனி எனக்குப் பேச எதுவுமில்லை
அவனிலிருந்து வெளியேறிப்
பறக்க வேண்டும் பிளிறி
கரையில் உலரும் எனது ஆடைகளையும்
வாரிக்கொண்டு

- குட்டி ரேவதி.

என் மதுவை எவனோ அருந்தியிருக்கிறான்.

என் மதுவை எவனோ அருந்தியிருக்கிறான்.
கோப்பையில் குறைந்திருக்கிறது.

நான் குனிந்தபோதோ
கோப்பையல்லாத வேறெதின் மீதோ - பார்வை
குவிந்த போதோ
எவனோ எடுத்திருக்க வேண்டுமதை.

கோப்பைக்கு ஆயிரமாயிரம் நாக்குகள்
ஆயினும்
உண்மை விளம்பவியலா ஜடப்பொருளது.

கூட்டத்தை நோக்கிய என் பார்வை
சற்றே வித்தியாசமாகிப்போனது

என் கோப்பையை கடந்தவன்
என்ற காரணத்தாலே
கொலை குற்றவாளியானார்கள்
எல்லோரும்.

குறைந்திருந்த மதுவின் அளவால்
உலகை அளக்க எத்தனிக்கிறேன்.

மதுவின்,
கோப்பைகளின்,
கூட்டங்களின்,
குதூகலம் குறைந்து கொண்டே போனதெனக்கு..

என் மதுவை எவனோ அருந்தியிருக்கிறான்.

- செந்தில் கணேஷ் செண்பகமூர்த்தி.

Sunday, August 21, 2011

காணாமல் போனவர்கள்

மாநிறம், உயரம் ஐந்தரை அடி
சற்றே மனநிலை சரியில்லாதவர்
வயது 35...
மாறுதலேதுமின்றி
காணாமல் போனவர் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருகின்றன வானொலிகள் இன்னும்...

நேர்மையானவர், மனிதாபிமானி,புத்திசாலி -
இப்படிப் பலர் காணாது போயிருந்தாலும்
எந்த வானொலியும் சொல்வதில்லை இவர்கள் பற்றி...

- ரமேஷ்குமார்.

ஓவியன்


லொள் லொள் என்று நாய் மாதிரிக் குரைக்குமே
அது மாதிரி ஒண்ணு வரைந்து தா
என்று சொன்னாள் சிறுமி.
ரெண்டு கால் மாதிரி வைத்துக் கொண்டு
நடக்கிறமாதிரிப் போகிற
மனிதன் மாதிரியும் ஒன்று.
வால் மாதிரித் தொங்கவிட்டு
குரங்குமாதிரித் தாவுவது.
கடல் மாதிரிக் கிடப்பதிலே
நிற்கும் கப்பல் மாதிரி.
சேப்பு சேப்பா பூ மாதிரிப் பூக்குமே
அந்த மரம் மாதிரியும் ஒண்ணு
வரைந்து தா...
அவள் சிறுமி மாதிரி
என் முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறாள்
நான் ஓவியன் மாதிரி
வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

- யூமா. வாசுகி.

அச்சொல் என்சொல்

தேடல் தெரியாமல் ஒரு பாம்புக்குட்டியை
விழுங்கிவிட்டால் எப்படி இருக்கும்?
யாரோ சொன்னதாகத்தான் நினைவு
யார் சொன்னதென நினைவில்லை
எப்போது என்பதும் நினைவில்லை
ஆனால் சொல்லின் காலத்தெளிவும்
சொல்லியின் தொனியும்
இன்னும் பசுமையாக
நானேதான் நினைத்தேனா
என் மனசுக்குள் இருந்துகொண்டு
நானேதான் பேசிக்கொண்டேனா
தெரியாமல் விழுங்கமுடியுமா
குழப்பமே எஞ்சுகிறது
தெளிவாக வரிசையாக
யோசிக்கலாம் என்றால் எங்கிருந்து?
நிச்சயம் கனவில்லை
யார் சொல்லியிருந்தாலும்
இப்போது யாரிடமிருந்தாலும்
அச்சொல் என்சொல்.

-சொல்வனம்.

கவிதை இறகு -ஆவணி

ஒண்ணும் ஒண்ணும் பூஜ்யம்

"ஆரப்பா அது அப்பாரு தோட்டத்துல
கேணியோரம் ஒக்காந்து கேவிக் கேவி அழுகுறது?
விசுக்குனு காத்தடிச்சா விழுந்துருவ கெணத்துக்குள்ள
எழுந்திருச்சு வந்திரப்பா ஏகப்பட்ட தண்ணியப்போவ்!"

"ஆடு மேச்சு வர்ற அழகுமலைத் தாத்தா...
கேடு கெட்டவன் நான் பாவம் வரும் என்னப் பாத்தா!
படிச்சிருந்தும் கூறுகெட்ட என் சேதி கேட்டா
அனுதாபப்படமாட்ட அழகுமலைத் தாத்தா!"

"காளியம்மா மகனுக்கு கவல என்ன கவல?
கண்ணுல வந்த தண்ணி கமலத் தண்ணி போல!
பொட்டப்புள்ள மாதிரி பொங்கிப் பொங்கி அழுவாம
பொறுமையா நடந்தத என்னான்னுதேன் சொல்லு!"

"சீமையில படிக்கிறப்ப சிநேகிதம் வெச்சிருந்தேன்
சிறுக்கி ஒருத்தி என்னைய சிரிச்சு மயக்கிபுட்டா!
பாவிப் பய நானும் படிக்க வந்த பொண்ணுக்கிட்ட
பதிலுக்குப் பல்லக் காட்டி பள்ளத்துல விழுந்து புட்டேன்!

மல்லிகப் பூவாட்டம் அவ மனசு ரொம்ப வெள்ளை
அந்த மம்மதனும் பார்த்தான்னா மறந்துருவான் வில்லை!
மத்தியான வெயிலடிக்கும் மாடியில நின்னிருப்பா!
இந்த மச்சானப் பார்க்கணும்னு மணிக்கணக்கா காத்திருப்பா
காலாற நடந்து போயி கடைக்கு கீழ நின்னுக்குவேன்
கண்ணும் கன்ணும் கலந்து பேசும் காதல் கத பத்தாயிரம்!
நெத்திய சொறிஞ்சா நெருங்கி நெருங்கி வரணும்
பொடனிய சொறிஞ்சா போய் ஒளிஞ்சுக் கிடணும்
கன்னத்த தடவிக் கிட்டா காலையில பாப்போம்னு
கைசைகை வெச்சிருப்போம் கடவுளுக்கும் தெரியாது!
அவ மனசுல பாதிய என் உசுருக்குள்ள வெச்சிருந்தா
என் உசுருல பாதிய அவ மனசுக்குள்ள மறச்சிருந்தா!

பக்கத்து வீட்டுல பச்சோந்தி ஒருத்தன்
வத்தி வச்சுப்புட்டான் - அவ அப்பன்கிட்ட போயி

எளிய சாதி பயலோட என்னடி ஒனக்குப் பழக்கம்னு
அடிச்சுப்புட்டான் அப்பன்காரன் அம்புட்டு அடி அவள!
இரும்புக் கம்பிய காயவெச்சு
இழுத்தானாம் அழுக அழுக சனியன் புடிச்ச சாதியில
சாவு வந்து விழுக!
என் கண்ணம்மா கன்னத்துல கையளவு காயம்!
ஒதட்டோரம் குத்துனதுல ஒறஞ்சு போச்சாம் ரத்தம்...
முதுகுல ஒதச்சிருக்கான் மூலையில விழுந்திருக்கா...
சாலையில போன சனம் சன்னல் வழி பாத்திருக்கு!

பச்சப்புள்ள பூ ஒடம்பு என்னகதி ஆச்சு
படுத்துக்கிட்டு நெனச்சுப் பாத்தேன் பாய் நனஞ்சு போச்சு

மருந்து கூடப் போடாம போனான் பாவி மட்ட
பூச்சி மருந்தக் குடிச்சு இவ போயிட்டா சாமி கிட்ட

உசிரோட இருந்தாத் தான சாதி வந்து பிரிக்கும் - நான்
உடம்பை விட்டுப் போய் அவளச் சேர எது தடுக்கும்?"
****
அழகுமலைத் தாத்தா கேட்டது தண்ணி செதறும் சத்தம் - அது
பழகி வச்ச மயிலைச் சேர அந்தப் பய குடுத்த முத்தம்.

- 'தேனி' ஆர்.ஜெகதீசன்.