நீரில் அலையும் முகத்தில்

அங்கப் போகாதே
அதை எடுக்காதே
கீழே இறங்கு,
மேலே ஏறாதே,
பேசாம இரு,
சத்தம் போடாதே,
தூங்கு சீக்கிரம்
தொண தொணன்னு பேசாதே
இவற்றோடு
லேசான ஒரு கையுயர்த்தலும்
போதுமானதாயிருக்கிறது
குழந்தைகளை
நம் உலகத்திற்கு
அழைத்துக் கொள்ள...
-அ.வெண்ணிலா.
"நீரில் அலையும் முகத்தில்"

உங்க மதம் பெரிசு?

இருக்கிற மசுர இழுத்து மழிச்சு
எரிச்சல் அடங்க சந்தனம் பூசு -
நீ இந்து

உதட்டுக்கு மேலே சுத்தமா மழிச்சு
கன்னத்துலையும், தாடையிலும்
தனியா வளர்த்தா
நீ இசுலாம்.

ஓட்டலில் சுடும் ஊத்தப்பம் போல
உச்சந்தலை மசுர தொப்பியல் மறைச்சா
நீ கிருத்துவன்.

தாடிமசுர தலைமசுர தலப்பாகையில
மறைச்சு வைச்சா
நீ சீக்கியன்

மொழ மொழன்னு மொட்டையடிச்சா
நீ பெளத்தன்.

உச்சி சுழியில மூனு மசுர உட்டுட்டு
மீதிய மழிச்சா
நீ சமணன்.

பின்னால குடுமி வைச்சா
பிராமணன்.

அல்லையில கொண்ட போட்டா
நம்பூதிரி.

அள்ளி முடிஞ்சா பண்டாரம்.
அவுத்து போட்டா பூசாரி.

நீயா மழிச்சா மொட்டை
தானா விழுந்தா சொட்டை.

இப்படி
இத்துப் போற மசுருலதான்
உங்க இத்தனை மதமும்
இருக்குதுண்ணா...

இந்த மசுர விடவா
உங்க மதம் பெரிசு?
-சுரேஷ்குமார்.

கவிதை இறகு - பங்குனி

பட்டையுரிந்த காதல்

பருவம் கழிந்தொரு விருட்சமாய்
பூத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
அருகம்புற்கள் கிளைத்திருக்கும்
வரப்பின் விளிம்புகளில் நின்று
இருகை நீட்டி அழைக்கிறாய்
மரமாகவே நிற்கிறேன்
காதலின் இனிப்பு திரவம்
உன்னிலிருந்து உருகி வழிந்து
என்னை நனைக்கிறது
அள்ளிப் பருக முடியாமல்
கைகள் புதைந்திருக்கின்றன
சிறு தலையசைப்பின் மூலம்
சில பூக்களை உதிர்த்து
உன் நாட்பட்ட காதலை
ஏற்கலா மெனினும்
காற்றும் பித்துப் பிடித்தாற்போல்
இடம் பெயர்ந்து விட்டிருக்கிறது
யாது செய்வேன்

என் அன்பை யாசித்து யாசித்துக்
கடும்பாலையைக் கடந்து போகிறாய்
திரும்பி வரும்போது புரிந்து கொள்
உன் பெரும்அன்பால் தீய்ந்துபோய்
பட்டையுரிந்து மொட்டைமரமாய் நிற்கும்
என் காதலையும்
-சுகிர்தராணி.

பூனை

காவல் பலிக்கவில்லை
தினமும் பால்திருட்டு
எதேச்சையாய்ப் பார்த்ததும் நின்று முறைக்கிறாய்
முன்வைக்கவோ
பின்வைக்கவோ
உனது தந்திரம் புரியவில்லை
துடிக்கும் மீசையில் கர்வம்
கண்களில் கவியும் குரூரம்
உடம்பில் புரளும் முறுக்கு
உன் கண்களுக்கு எதுவாய்த் தெரிகிறேன் நான்
எலியாகவா?
எதிரியாகவா?
சாத்திய ஜன்னல்கள் நடுவில்
கசியும் உன்குரல் இரக்கம் மிக்கது
சோறு உனக்குப் பிடிப்பதில்லை
கறி நான் சமைப்பதில்லை
குழந்தையிருக்கும் வீடு
பால் மிஞ்சினாலும் கொடுப்பதற்கில்லை
நேற்றுவரைக்கும் உன் திருட்டின் ஆட்டத்தால்
எச்சரிக்கையானது வீடு
இன்றுமுதல்
இன்னொரு வீட்டுக்குத் திருடப்போ! எச்சில் மீன் தலையைத் துப்ப
என் வாசலா கிடைத்தது
அதட்டலின் அர்த்தம் குழப்பிவிட்டது
உன் நகங்களின் ஆத்திரப்பதிவில்
பாதத்தில் கசியும் ரத்தக்கோடுகள்
என்ன புரிந்து எகிறினாய்
உன் மீன் எனக்கு இரையாகுமா?
என் வாசல் தூய்மை தவறாகுமா?
-பாவண்ணன்.

அவள் கை நீட்டும் திசையில்

எதிர்பாராமல்
சாலையில் கடந்து போன
சித்தியைப் பார்த்த குழந்தை
ஆட்டோ உள்ளே இருந்து கூவுகிறாள்.
வண்டி நிற்குமுன்
ஆட்டோ பின்னால் இருக்கும்
சின்ன ஜன்னல் வழியாக
தன குட்டிக்கையை நீட்டி
சித்தியை அழைக்கிறாள்.
பரபரப்பான போக்குவரத்து
அவள் கை நீட்டும் திசையில்
சென்று மீள்கிறது ஒரு கணம்.
-முகுந்த் நாகராஜன்.

மெளனத்தின் மிச்சம்

ஆத்தா
ஆடு வளத்தா...!
கோழி வளத்தா...!
நாய் வளர்க்கல..!
ஏன்னா..
அடிச்சுத் திங்க முடியாதில்ல.
-விகடகவி.
நீ
சொல்லியபடி
வரைந்தபடி
இல்லை
பறவைகள்.

நேரில்
பார்த்தபோது
பறவைகளாக இருந்தன.
பறவைகள்.
- வே.பாபு.
ஒருமுறை அல்ல
இருமுறை அல்ல.

ஒவ்வொரு முறையும்
தோற்றுத்தான் கொண்டிருக்கிறாள்.
அம்மா.

கூட்டக் கூட்ட
வந்து கொண்டேயிருக்கிறது
குப்பை.
-பொன்.குமார்.
கடவுள், குழந்தை
இரண்டும் ஒன்று
இனியும் சொல்லாதீர்
இப்படி.....

கருவறை தாண்டி
வெளியே வர முயன்றவை.
குழந்தைகள் மட்டுமே.
-நாணற்காடன்.
பகல்ல பூராவும்
பஞ்சாலையில் கெடந்து மாய்ஞ்சு
பொழுது சாஞ்சா
அடுப்புல கெடந்து மாய்ஞ்சு
வகையா பொங்கி
ஆசையோட பரிமாறும் மீனாட்சிக்கும்
"நீ மொதல்ல
சாப்புடு புள்ள" ன்னு
அன்பாய் அதட்டும்
அவ புருசனுக்கும்
இன்னக்கி வரைக்கும்
தெரியாது
என்னக்கி காதலர் தெனமுன்னு.
-அருணோதயம்
ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
ஒரு கேள்வி
ஒவ்வொரு கேள்வியும்
ஒரு சந்தேகம்
ஒவ்வொரு சந்தேகமும்
ஒரு கல்

ஒவ்வொரு கல்லும்
ஒரு சந்தேகம்
ஒவ்வொரு சந்தேகமும்
ஒரு கேள்வி
ஒவ்வொரு கேள்வியும்
ஒரு வார்த்தை

ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
மெளனத்தின் மிச்சம்.
-சுகுமாரன்
வாழ்தலின் பாதுகாப்பு
குறித்து
பிரக்ஞை ஏதுமற்றிருந்தேன்
உருளும் எதிர்காலம் விழிகளினுள் தேக்கி
வேட்டுவனின்
விரல்களிடை யொழுகும்
கயிற்றின் நுனியில் தலைகீழாய்ப் படபடக்கும்
பறவைகளிரண்டின்
பயணமென்றினைக்
கடக்காத வரை
-கலாப்ரியா.

உன் புன்னகைகள்

என் பூக்கள்
மொத்தமும்
பரிசளிக்க காத்திருந்தேன்.
வேர்பிடுங்க வந்தவள் நீ
என்றறியாமல்..

ஆடைக்குள்
ஆயுதங்களை
மறைத்துக்கொண்டு
புறாக்களுக்கு
இரையிடுவதைப் போன்றிருக்கின்றன
உன் புன்னகைகள்.

காதல் சதுரங்கத்தில்
எதிரெதிராய்
நீயும் நானும்..

காய்களை நகர்த்தி
ஆடுகிறேன் நான்.
கருப்பு வெள்ளைக்
கட்டங்களையே நகர்த்தி
ஆடுகிறாய் நீ.
-ஸ்ரீராம் பொன்ஸ்.